en	Make reading on the go more enjoyable! ⛵ This service allows compatible applications to easily counteract small device movements within their user interface. 🏝️ This improves screen readability of a handheld device while walking or traveling. ⚡ Service has been crafted very meticulously, in order to minimize resource usage and maximize performance. More info can be found on our GitHub. Hope you enjoy using this 😊
nl	Maak lezen onderweg leuker! ⛵ Met deze service kunnen compatibele applicaties eenvoudig kleine apparaatbewegingen binnen hun gebruikersinterface tegengaan. 🏝️ Dit verbetert de leesbaarheid van het scherm van een draagbaar apparaat tijdens het lopen of reizen. ⚡ De service is zeer nauwkeurig ontworpen om het gebruik van bronnen te minimaliseren en de prestaties te maximaliseren. Meer informatie is te vinden op onze GitHub. Ik hoop dat je dit leuk vindt 😊

en	⛵ Apps
nl	⛵ Toepassingen

en	List of app packages installed on this device that use the Steady Screen feature:
nl	Lijst met app-pakketten die op dit apparaat zijn geïnstalleerd en die gebruikmaken van de functie Steady Screen:

en	🔑 License
nl	🔑 Licentie

en	This application is free and works without limitations. However, the parameters will return to their default values after 1 hour without a license.
nl	Deze applicatie is gratis en werkt zonder beperkingen. De parameters keren echter na 1 uur zonder licentie terug naar hun standaardwaarden.

en	Steady Screen on GitHub
nl	Stabiel scherm op GitHub

en	Open source licenses
nl	Open source-licenties

en	Accept
nl	Accepteren

en	@string/menuInfo

en	Shake the device a little. Notice how the background content softens these movements, making on-screen reading easier. This functionality can be easily implemented in any application. Please follow the instructions on GitHub.
nl	Schud het apparaat een beetje. Merk op hoe de achtergrondinhoud deze bewegingen verzacht, waardoor het lezen op het scherm gemakkelijker wordt. Deze functionaliteit kan eenvoudig in elke applicatie worden geïmplementeerd. Volg de instructies op GitHub.

en	Go to GitHub
nl	Ga naar GitHub

en	@string/menuRestoreDefaults

en	Restore parameters to default values?
nl	Parameters herstellen naar standaardwaarden?

en	@string/menuDisable

en	Consumer applications will stop receiving events. Disable service?
nl	Consumer-applicaties ontvangen geen gebeurtenissen meer. Service uitschakelen?

en	Service is disabled, click to enable.
nl	Service is uitgeschakeld, klik om in te schakelen.

en	Enable
nl	Inschakelen

en	Disable
nl	Uitzetten

en	Theme
nl	Thema

en	Increase text size
nl	Tekstgrootte vergroten

en	Decrease text size
nl	Tekstgrootte verkleinen

en	Info
nl	Informatie

en	Restore defaults
nl	Standaardinstellingen herstellen

en	About
nl	Over

en	Upgrade your license
nl	Upgrade uw licentie

en	Rate us
nl	Beoordeel ons

en	Report an issue
nl	Meld een probleem

en	Sensor rate
nl	Sensorsnelheid

en	Damping
nl	Demping

en	Recoil
nl	Terugslag

en	Linear scaling
nl	Lineaire schaal

en	Force scaling
nl	Kracht schaalvergroting

en	This sets the desired sensor rate. Higher values may consume more battery. This may differ from the measured sensor rate as the system ultimately decides which rate to provide.
nl	Hiermee wordt de gewenste sensorsnelheid ingesteld. Hogere waarden kunnen meer batterij verbruiken. Dit kan afwijken van de gemeten sensorsnelheid, omdat het systeem uiteindelijk beslist welke snelheid moet worden geleverd.

en	Increasing this will slow down and attenuate movements, making them less sensitive to larger forces.
nl	Als u dit verhoogt, worden de bewegingen vertraagd en verzwakt, waardoor ze minder gevoelig worden voor grotere krachten.

en	Increasing this will reduce sensitivity to small oscillations and make movements less sensitive to larger forces.
nl	Als u dit verhoogt, wordt de gevoeligheid voor kleine trillingen verminderd en worden bewegingen minder gevoelig voor grotere krachten.

en	This scales the movements linearly, making them larger or smaller without affecting the calculations.
nl	Hierdoor worden de bewegingen lineair geschaald, waardoor ze groter of kleiner worden zonder dat dit invloed heeft op de berekeningen.

en	This scales the forces before calculations, which in turn affects the overall magnitude of movements.
nl	Hiermee worden de krachten vóór de berekeningen geschaald, wat op zijn beurt de algehele omvang van de bewegingen beïnvloedt.

en	Current sensor rate as measured by the app. This may differ from the desired sensor rate as the system ultimately decides which rate to provide.
nl	Huidige sensorsnelheid zoals gemeten door de app. Dit kan afwijken van de gewenste sensorsnelheid, aangezien het systeem uiteindelijk beslist welke snelheid moet worden geleverd.

en	Yes
nl	Ja

en	No
nl	Nee

en	OK

en	Cancel
nl	Annuleren

en	Measured sensor rate
nl	Gemeten sensorsnelheid

en	%1$s Hz
nl	%1$s Hertz

en	Are you enjoying this app?
nl	Vindt u deze app leuk?

en	Thanks! Please write a nice review or rate us 5 stars on the Play Store.
nl	Bedankt! Schrijf een leuke recensie of geef ons 5 sterren in de Play Store.

en	Rate on Play Store
nl	Beoordeel op Play Store

en	Some error occurred. Please try again.
nl	Er is een fout opgetreden. Probeer het opnieuw.

en	Ultimate License
nl	Ultieme licentie

en	License item already owned
nl	Licentie-item al in bezit

en	@string/app_name

en	The app was licensed successfully. Thank you for your support!
nl	De app is succesvol gelicentieerd. Bedankt voor je support!

en	Ultimate
nl	Ultiem

en	(This text is for demonstration purposes) The soldier with the green whiskers led them through the streets of the Emerald City until they reached the room where the Guardian of the Gates lived. This officer unlocked their spectacles to put them back in his great box, and then he politely opened the gate for our friends. "Which road leads to the Wicked Witch of the West?" asked Dorothy. "There is no road," answered the Guardian of the Gates. "No one ever wishes to go that way." "How, then, are we to find her?" inquired the girl. "That will be easy," replied the man, "for when she knows you are in the country of the Winkies she will find you, and make you all her slaves." "Perhaps not," said the Scarecrow, "for we mean to destroy her." "Oh, that is different," said the Guardian of the Gates. "No one has ever destroyed her before, so I naturally thought she would make slaves of you, as she has of the rest. But take care; for she is wicked and fierce, and may not allow you to destroy her. Keep to the West, where the sun sets, and you cannot fail to find her." They thanked him and bade him good-bye, and turned toward the West, walking over fields of soft grass dotted here and there with daisies and buttercups. Dorothy still wore the pretty silk dress she had put on in the palace, but now, to her surprise, she found it was no longer green, but pure white. The ribbon around Toto's neck had also lost its green color and was as white as Dorothy's dress. The Emerald City was soon left far behind. As they advanced the ground became rougher and hillier, for there were no farms nor houses in this country of the West, and the ground was untilled. In the afternoon the sun shone hot in their faces, for there were no trees to offer them shade; so that before night Dorothy and Toto and the Lion were tired, and lay down upon the grass and fell asleep, with the Woodman and the Scarecrow keeping watch. Now the Wicked Witch of the West had but one eye, yet that was as powerful as a telescope, and could see everywhere. So, as she sat in the door of her castle, she happened to look around and saw Dorothy lying asleep, with her friends all about her. They were a long distance off, but the Wicked Witch was angry to find them in her country; so she blew upon a silver whistle that hung around her neck. At once there came running to her from all directions a pack of great wolves. They had long legs and fierce eyes and sharp teeth. "Go to those people," said the Witch, "and tear them to pieces." "Are you not going to make them your slaves?" asked the leader of the wolves. "No," she answered, "one is of tin, and one of straw; one is a girl and another a Lion. None of them is fit to work, so you may tear them into small pieces." "Very well," said the wolf, and he dashed away at full speed, followed by the others. It was lucky the Scarecrow and the Woodman were wide awake and heard the wolves coming. "This is my fight," said the Woodman, "so get behind me and I will meet them as they come." He seized his axe, which he had made very sharp, and as the leader of the wolves came on the Tin Woodman swung his arm and chopped the wolf's head from its body, so that it immediately died. As soon as he could raise his axe another wolf came up, and he also fell under the sharp edge of the Tin Woodman's weapon. There were forty wolves, and forty times a wolf was killed, so that at last they all lay dead in a heap before the Woodman. Then he put down his axe and sat beside the Scarecrow, who said, "It was a good fight, friend." They waited until Dorothy awoke the next morning. The little girl was quite frightened when she saw the great pile of shaggy wolves, but the Tin Woodman told her all. She thanked him for saving them and sat down to breakfast, after which they started again upon their journey. Now this same morning the Wicked Witch came to the door of her castle and looked out with her one eye that could see far off. She saw all her wolves lying dead, and the strangers still traveling through her country. This made her angrier than before, and she blew her silver whistle twice. Straightway a great flock of wild crows came flying toward her, enough to darken the sky. And the Wicked Witch said to the King Crow, "Fly at once to the strangers; peck out their eyes and tear them to pieces." The wild crows flew in one great flock toward Dorothy and her companions. When the little girl saw them coming she was afraid. But the Scarecrow said, "This is my battle, so lie down beside me and you will not be harmed." So they all lay upon the ground except the Scarecrow, and he stood up and stretched out his arms. And when the crows saw him they were frightened, as these birds always are by scarecrows, and did not dare to come any nearer. But the King Crow said: "It is only a stuffed man. I will peck his eyes out." The King Crow flew at the Scarecrow, who caught it by the head and twisted its neck until it died. And then another crow flew at him, and the Scarecrow twisted its neck also. There were forty crows, and forty times the Scarecrow twisted a neck, until at last all were lying dead beside him. Then he called to his companions to rise, and again they went upon their journey. When the Wicked Witch looked out again and saw all her crows lying in a heap, she got into a terrible rage, and blew three times upon her silver whistle. Forthwith there was heard a great buzzing in the air, and a swarm of black bees came flying toward her. "Go to the strangers and sting them to death!" commanded the Witch, and the bees turned and flew rapidly until they came to where Dorothy and her friends were walking. But the Woodman had seen them coming, and the Scarecrow had decided what to do. "Take out my straw and scatter it over the little girl and the dog and the Lion," he said to the Woodman, "and the bees cannot sting them." This the Woodman did, and as Dorothy lay close beside the Lion and held Toto in her arms, the straw covered them entirely. The bees came and found no one but the Woodman to sting, so they flew at him and broke off all their stings against the tin, without hurting the Woodman at all. And as bees cannot live when their stings are broken that was the end of the black bees, and they lay scattered thick about the Woodman, like little heaps of fine coal. Then Dorothy and the Lion got up, and the girl helped the Tin Woodman put the straw back into the Scarecrow again, until he was as good as ever. So they started upon their journey once more. The Wicked Witch was so angry when she saw her black bees in little heaps like fine coal that she stamped her foot and tore her hair and gnashed her teeth. And then she called a dozen of her slaves, who were the Winkies, and gave them sharp spears, telling them to go to the strangers and destroy them. The Winkies were not a brave people, but they had to do as they were told. So they marched away until they came near to Dorothy. Then the Lion gave a great roar and sprang towards them, and the poor Winkies were so frightened that they ran back as fast as they could.
nl	(Deze tekst is ter demonstratie) De soldaat met de groene snorharen leidde hen door de straten van de Smaragden Stad totdat ze de kamer bereikten waar de Poortwachter woonde. Deze officier ontgrendelde hun brillen om ze terug in zijn grote doos te stoppen, en daarna opende hij beleefd de poort voor onze vrienden. "Welke weg leidt naar de Boze Heks van het Westen?" vroeg Dorothy. "Er is geen weg," antwoordde de Poortwachter. "Niemand wil ooit die kant op." "Hoe moeten we haar dan vinden?" vroeg het meisje. "Dat zal gemakkelijk zijn," antwoordde de man, "want als ze weet dat je in het land van de Winkies bent, zal ze je vinden en jullie allemaal tot haar slaven maken." "Misschien niet," zei de Vogelverschrikker, "want we zijn van plan haar te vernietigen." "Oh, dat is anders," zei de Poortwachter. "Niemand heeft haar ooit eerder vernietigd, dus ik dacht natuurlijk dat ze slaven van je zou maken, zoals ze dat van de rest heeft gedaan. Maar wees voorzichtig; want ze is slecht en woest, en zal het niet toestaan dat je haar vernietigt. Blijf in het westen, waar de zon ondergaat, en je zult haar zeker vinden." Ze bedankten hem en namen afscheid, en keerden zich naar het westen, wandelend over velden met zacht gras, hier en daar bezaaid met madeliefjes en boterbloemen. Dorothy droeg nog steeds de mooie zijden jurk die ze in het paleis had aangetrokken, maar nu zag ze tot haar verbazing dat die niet langer groen was, maar zuiver wit. Het lint om Toto's nek had ook zijn groene kleur verloren en was net zo wit als Dorothy's jurk. De Smaragden Stad werd al snel ver achter zich gelaten. Naarmate ze verder kwamen werd de grond ruiger en heuvelachtiger, want er waren geen boerderijen of huizen in dit land van het westen, en de grond was onbewerkt. In de middag scheen de zon heet in hun gezichten, want er waren geen bomen die hun schaduw boden; zodat Dorothy, Toto en de Leeuw voor de nacht moe waren en op het gras gingen liggen en in slaap vielen, terwijl de Houthakker en de Vogelverschrikker de wacht hielden. Nu had de Boze Heks van het Westen maar één oog, maar dat was net zo krachtig als een telescoop en kon overal zien. Dus toen ze in de deur van haar kasteel zat, keek ze toevallig om zich heen en zag Dorothy slapen, met haar vrienden om haar heen. Ze waren ver weg, maar de Boze Heks was boos om ze in haar land te vinden; dus blies ze op een zilveren fluitje dat om haar nek hing. Meteen kwam er van alle kanten een roedel grote wolven naar haar toe rennen. Ze hadden lange benen, felle ogen en scherpe tanden. "Ga naar die mensen," zei de Heks, "en scheur ze aan stukken." "Ga je ze niet tot je slaven maken?" vroeg de leider van de wolven. "Nee," antwoordde ze, "de een is van blik en de ander van stro; de een is een meisje en de ander een leeuw. Geen van beiden is geschikt om te werken, dus je mag ze in kleine stukjes scheuren." "Heel goed," zei de wolf, en hij rende er met volle snelheid vandoor, gevolgd door de anderen. Het was een geluk dat de vogelverschrikker en de houthakker klaarwakker waren en de wolven hoorden aankomen. "Dit is mijn gevecht," zei de houthakker, "dus ga achter me staan en ik zal ze tegemoet treden als ze komen." Hij greep zijn bijl, die hij heel scherp had gemaakt, en toen de leider van de wolven eraan kwam, zwaaide de blikken houthakker met zijn arm en hakte de kop van de wolf van zijn lichaam, zodat hij onmiddellijk stierf. Zodra hij zijn bijl kon optillen, kwam er een andere wolf aan, en ook hij viel onder de scherpe rand van het wapen van de blikken houthakker. Er waren veertig wolven, en veertig keer werd een wolf gedood, zodat ze uiteindelijk allemaal dood op een hoop voor de houthakker lagen. Toen legde hij zijn bijl neer en ging naast de vogelverschrikker zitten, die zei: "Het was een goed gevecht, vriend." Ze wachtten tot Dorothy de volgende ochtend wakker werd. Het kleine meisje was behoorlijk bang toen ze de grote stapel ruige wolven zag, maar de blikken houthakker vertelde haar alles. Ze bedankte hem dat hij ze had gered en ging zitten om te ontbijten, waarna ze hun reis hervatten. Diezelfde ochtend kwam de boze heks naar de deur van haar kasteel en keek met haar ene oog dat ver weg kon zien naar buiten. Ze zag al haar wolven dood liggen en de vreemdelingen nog steeds door haar land reizen. Dit maakte haar bozer dan ooit tevoren en ze blies twee keer op haar zilveren fluitje. Onmiddellijk kwam er een grote zwerm wilde kraaien op haar afvliegen, genoeg om de lucht te verduisteren. En de boze heks zei tegen de koningkraai: "Vlieg onmiddellijk naar de vreemdelingen; pik hun ogen uit en scheur ze aan stukken." De wilde kraaien vlogen in één grote zwerm naar Dorothy en haar metgezellen. Toen het kleine meisje hen zag aankomen, was ze bang. Maar de vogelverschrikker zei: "Dit is mijn strijd, dus ga naast me liggen en je zult geen kwaad overkomen." Dus gingen ze allemaal op de grond liggen, behalve de vogelverschrikker, en hij stond op en strekte zijn armen uit. En toen de kraaien hem zagen, waren ze bang, zoals deze vogels altijd zijn van vogelverschrikkers, en durfden niet dichterbij te komen. Maar de koningskraai zei: "Het is maar een opgezette man. Ik zal zijn ogen uitpikken." De koningskraai vloog op de vogelverschrikker af, die hem bij zijn kop greep en zijn nek draaide tot hij stierf. En toen vloog er nog een kraai op hem af, en de vogelverschrikker draaide ook zijn nek. Er waren veertig kraaien, en veertig keer draaide de vogelverschrikker een nek, tot ze uiteindelijk allemaal dood naast hem lagen. Toen riep hij zijn metgezellen op om op te staan, en ze gingen weer verder met hun reis. Toen de Boze Heks weer naar buiten keek en al haar kraaien op een hoop zag liggen, werd ze vreselijk woedend en blies ze drie keer op haar zilveren fluitje. Meteen klonk er een groot gezoem in de lucht en een zwerm zwarte bijen vloog op haar af. "Ga naar de vreemdelingen en steek ze dood!" beval de Heks, en de bijen draaiden zich om en vlogen snel totdat ze bij Dorothy en haar vrienden kwamen. Maar de Houthakker had ze zien aankomen en de Vogelverschrikker had besloten wat hij moest doen. "Pak mijn stro en strooi het over het kleine meisje en de hond en de Leeuw," zei hij tegen de Houthakker, "en de bijen kunnen ze niet steken." Dit deed de Houthakker, en toen Dorothy dicht bij de Leeuw lag en Toto in haar armen hield, bedekte het stro hen volledig. De bijen kwamen en vonden niemand anders dan de Houthakker om te steken, dus vlogen ze op hem af en braken al hun angels af tegen het blik, zonder de Houthakker ook maar iets te doen. En omdat bijen niet kunnen leven als hun angels gebroken zijn, was dat het einde van de zwarte bijen, en ze lagen verspreid over de Houthakker, als kleine hoopjes fijne steenkool. Toen stonden Dorothy en de Leeuw op, en het meisje hielp de Blikken Houthakker het stro weer in de Vogelverschrikker te stoppen, totdat hij weer zo goed als altijd was. Dus gingen ze weer op reis. De Boze Heks was zo boos toen ze haar zwarte bijen in kleine hoopjes zag, als fijne steenkool, dat ze met haar voet stampte, haar haar uittrok en met haar tanden knarste. En toen riep ze een dozijn van haar slaven, de Winkies, en gaf ze scherpe speren, en zei ze dat ze naar de vreemdelingen moesten gaan en ze moesten vernietigen. De Winkies waren geen dapper volk, maar ze moesten doen wat hun werd opgedragen. Dus marcheerden ze weg totdat ze bij Dorothy kwamen. Toen gaf de Leeuw een groot gebrul en sprong naar hen toe, en de arme Winkies waren zo bang dat ze zo snel als ze konden terugrenden.