en	Make reading on the go more enjoyable! ⛵ This service allows compatible applications to easily counteract small device movements within their user interface. 🏝️ This improves screen readability of a handheld device while walking or traveling. ⚡ Service has been crafted very meticulously, in order to minimize resource usage and maximize performance. More info can be found on our GitHub. Hope you enjoy using this 😊
tr	Seyahat halindeyken okumayı daha keyifli hale getirin! ⛵ Bu hizmet, uyumlu uygulamaların kullanıcı arayüzleri içindeki küçük cihaz hareketlerini kolayca dengelemesini sağlar. 🏝️ Bu, yürürken veya seyahat ederken taşınabilir bir cihazın ekran okunabilirliğini iyileştirir. ⚡ Hizmet, kaynak kullanımını en aza indirmek ve performansı en üst düzeye çıkarmak için çok titizlikle tasarlanmıştır. Daha fazla bilgi GitHub'ımızda bulunabilir. Umarım bunu kullanmaktan keyif alırsınız 😊

en	⛵ Apps
tr	⛵ Uygulamalar

en	List of app packages installed on this device that use the Steady Screen feature:
tr	Bu cihaza yüklenen ve Sabit Ekran özelliğini kullanan uygulama paketlerinin listesi:

en	🔑 License
tr	🔑 Lisans

en	This application is free and works without limitations. However, the parameters will return to their default values after 1 hour without a license.
tr	Bu uygulama ücretsizdir ve sınırlama olmadan çalışır. Ancak, lisans olmadan 1 saat sonra parametreler varsayılan değerlerine geri dönecektir.

en	Steady Screen on GitHub
tr	GitHub'da Sabit Ekran

en	Open source licenses
tr	Açık kaynak lisansları

en	Accept
tr	Kabul etmek

en	@string/menuInfo

en	Shake the device a little. Notice how the background content softens these movements, making on-screen reading easier. This functionality can be easily implemented in any application. Please follow the instructions on GitHub.
tr	Cihazı biraz sallayın. Arka plan içeriğinin bu hareketleri nasıl yumuşattığını ve ekran okumayı nasıl kolaylaştırdığını fark edin. Bu işlevsellik herhangi bir uygulamada kolayca uygulanabilir. Lütfen GitHub'daki talimatları izleyin.

en	Go to GitHub
tr	GitHub'a git

en	@string/menuRestoreDefaults

en	Restore parameters to default values?
tr	Parametreleri varsayılan değerlere geri yüklemek ister misiniz?

en	@string/menuDisable

en	Consumer applications will stop receiving events. Disable service?
tr	Tüketici uygulamaları olayları almayı durduracak. Hizmet devre dışı bırakılsın mı?

en	Service is disabled, click to enable.
tr	Hizmet devre dışı bırakıldı, etkinleştirmek için tıklayın.

en	Enable
tr	Olanak vermek

en	Disable
tr	Devre dışı bırakmak

en	Theme
tr	Tema

en	Increase text size
tr	Metin boyutunu büyüt

en	Decrease text size
tr	Metin boyutunu azalt

en	Info
tr	Bilgi

en	Restore defaults
tr	Varsayılanları geri yükle

en	About
tr	Hakkında

en	Upgrade your license
tr	Lisansınızı yükseltin

en	Rate us
tr	Bizi derecelendirin

en	Report an issue
tr	Bir sorun bildirin

en	Sensor rate
tr	Sensör oranı

en	Damping
tr	Sönümleme

en	Recoil
tr	Geri tepme

en	Linear scaling
tr	Doğrusal ölçekleme

en	Force scaling
tr	Kuvvet ölçekleme

en	This sets the desired sensor rate. Higher values may consume more battery. This may differ from the measured sensor rate as the system ultimately decides which rate to provide.
tr	Bu, istenen sensör oranını ayarlar. Daha yüksek değerler daha fazla pil tüketebilir. Bu, ölçülen sensör oranından farklı olabilir çünkü sistem nihayetinde hangi oranın sağlanacağına karar verir.

en	Increasing this will slow down and attenuate movements, making them less sensitive to larger forces.
tr	Bunu artırmak hareketleri yavaşlatacak ve zayıflatacak, böylece daha büyük kuvvetlere karşı daha az hassas hale getirecek.

en	Increasing this will reduce sensitivity to small oscillations and make movements less sensitive to larger forces.
tr	Bunu artırmak, küçük salınımlara olan duyarlılığı azaltacak ve hareketleri daha büyük kuvvetlere karşı daha az hassas hale getirecektir.

en	This scales the movements linearly, making them larger or smaller without affecting the calculations.
tr	Bu, hareketleri doğrusal olarak ölçeklendirir, hesaplamaları etkilemeden onları büyütür veya küçültür.

en	This scales the forces before calculations, which in turn affects the overall magnitude of movements.
tr	Bu, hesaplamalardan önce kuvvetleri ölçeklendirir ve bu da hareketlerin genel büyüklüğünü etkiler.

en	Current sensor rate as measured by the app. This may differ from the desired sensor rate as the system ultimately decides which rate to provide.
tr	Uygulama tarafından ölçülen mevcut sensör oranı. Sistem nihayetinde hangi oranın sağlanacağına karar verdiği için bu, istenen sensör oranından farklı olabilir.

en	Yes
tr	Evet

en	No
tr	HAYIR

en	OK
tr	TAMAM

en	Cancel
tr	İptal etmek

en	Measured sensor rate
tr	Ölçülen sensör oranı

en	%1$s Hz

en	Are you enjoying this app?
tr	Bu uygulamayı beğeniyor musunuz?

en	Thanks! Please write a nice review or rate us 5 stars on the Play Store.
tr	Teşekkürler! Lütfen güzel bir yorum yazın veya Play Store'da bize 5 yıldız verin.

en	Rate on Play Store
tr	Play Store'da Puanla

en	Some error occurred. Please try again.
tr	Bir hata oluştu. Lütfen tekrar deneyin.

en	Ultimate License
tr	Nihai Lisans

en	License item already owned
tr	Lisans öğesi zaten sahip olunan

en	@string/app_name

en	The app was licensed successfully. Thank you for your support!
tr	Uygulama başarıyla lisanslandı. Desteğiniz için teşekkür ederiz!

en	Ultimate
tr	Nihai

en	(This text is for demonstration purposes) The soldier with the green whiskers led them through the streets of the Emerald City until they reached the room where the Guardian of the Gates lived. This officer unlocked their spectacles to put them back in his great box, and then he politely opened the gate for our friends. "Which road leads to the Wicked Witch of the West?" asked Dorothy. "There is no road," answered the Guardian of the Gates. "No one ever wishes to go that way." "How, then, are we to find her?" inquired the girl. "That will be easy," replied the man, "for when she knows you are in the country of the Winkies she will find you, and make you all her slaves." "Perhaps not," said the Scarecrow, "for we mean to destroy her." "Oh, that is different," said the Guardian of the Gates. "No one has ever destroyed her before, so I naturally thought she would make slaves of you, as she has of the rest. But take care; for she is wicked and fierce, and may not allow you to destroy her. Keep to the West, where the sun sets, and you cannot fail to find her." They thanked him and bade him good-bye, and turned toward the West, walking over fields of soft grass dotted here and there with daisies and buttercups. Dorothy still wore the pretty silk dress she had put on in the palace, but now, to her surprise, she found it was no longer green, but pure white. The ribbon around Toto's neck had also lost its green color and was as white as Dorothy's dress. The Emerald City was soon left far behind. As they advanced the ground became rougher and hillier, for there were no farms nor houses in this country of the West, and the ground was untilled. In the afternoon the sun shone hot in their faces, for there were no trees to offer them shade; so that before night Dorothy and Toto and the Lion were tired, and lay down upon the grass and fell asleep, with the Woodman and the Scarecrow keeping watch. Now the Wicked Witch of the West had but one eye, yet that was as powerful as a telescope, and could see everywhere. So, as she sat in the door of her castle, she happened to look around and saw Dorothy lying asleep, with her friends all about her. They were a long distance off, but the Wicked Witch was angry to find them in her country; so she blew upon a silver whistle that hung around her neck. At once there came running to her from all directions a pack of great wolves. They had long legs and fierce eyes and sharp teeth. "Go to those people," said the Witch, "and tear them to pieces." "Are you not going to make them your slaves?" asked the leader of the wolves. "No," she answered, "one is of tin, and one of straw; one is a girl and another a Lion. None of them is fit to work, so you may tear them into small pieces." "Very well," said the wolf, and he dashed away at full speed, followed by the others. It was lucky the Scarecrow and the Woodman were wide awake and heard the wolves coming. "This is my fight," said the Woodman, "so get behind me and I will meet them as they come." He seized his axe, which he had made very sharp, and as the leader of the wolves came on the Tin Woodman swung his arm and chopped the wolf's head from its body, so that it immediately died. As soon as he could raise his axe another wolf came up, and he also fell under the sharp edge of the Tin Woodman's weapon. There were forty wolves, and forty times a wolf was killed, so that at last they all lay dead in a heap before the Woodman. Then he put down his axe and sat beside the Scarecrow, who said, "It was a good fight, friend." They waited until Dorothy awoke the next morning. The little girl was quite frightened when she saw the great pile of shaggy wolves, but the Tin Woodman told her all. She thanked him for saving them and sat down to breakfast, after which they started again upon their journey. Now this same morning the Wicked Witch came to the door of her castle and looked out with her one eye that could see far off. She saw all her wolves lying dead, and the strangers still traveling through her country. This made her angrier than before, and she blew her silver whistle twice. Straightway a great flock of wild crows came flying toward her, enough to darken the sky. And the Wicked Witch said to the King Crow, "Fly at once to the strangers; peck out their eyes and tear them to pieces." The wild crows flew in one great flock toward Dorothy and her companions. When the little girl saw them coming she was afraid. But the Scarecrow said, "This is my battle, so lie down beside me and you will not be harmed." So they all lay upon the ground except the Scarecrow, and he stood up and stretched out his arms. And when the crows saw him they were frightened, as these birds always are by scarecrows, and did not dare to come any nearer. But the King Crow said: "It is only a stuffed man. I will peck his eyes out." The King Crow flew at the Scarecrow, who caught it by the head and twisted its neck until it died. And then another crow flew at him, and the Scarecrow twisted its neck also. There were forty crows, and forty times the Scarecrow twisted a neck, until at last all were lying dead beside him. Then he called to his companions to rise, and again they went upon their journey. When the Wicked Witch looked out again and saw all her crows lying in a heap, she got into a terrible rage, and blew three times upon her silver whistle. Forthwith there was heard a great buzzing in the air, and a swarm of black bees came flying toward her. "Go to the strangers and sting them to death!" commanded the Witch, and the bees turned and flew rapidly until they came to where Dorothy and her friends were walking. But the Woodman had seen them coming, and the Scarecrow had decided what to do. "Take out my straw and scatter it over the little girl and the dog and the Lion," he said to the Woodman, "and the bees cannot sting them." This the Woodman did, and as Dorothy lay close beside the Lion and held Toto in her arms, the straw covered them entirely. The bees came and found no one but the Woodman to sting, so they flew at him and broke off all their stings against the tin, without hurting the Woodman at all. And as bees cannot live when their stings are broken that was the end of the black bees, and they lay scattered thick about the Woodman, like little heaps of fine coal. Then Dorothy and the Lion got up, and the girl helped the Tin Woodman put the straw back into the Scarecrow again, until he was as good as ever. So they started upon their journey once more. The Wicked Witch was so angry when she saw her black bees in little heaps like fine coal that she stamped her foot and tore her hair and gnashed her teeth. And then she called a dozen of her slaves, who were the Winkies, and gave them sharp spears, telling them to go to the strangers and destroy them. The Winkies were not a brave people, but they had to do as they were told. So they marched away until they came near to Dorothy. Then the Lion gave a great roar and sprang towards them, and the poor Winkies were so frightened that they ran back as fast as they could.
tr	(Bu metin gösterim amaçlıdır) Yeşil bıyıklı asker onları Zümrüt Şehir sokaklarında, Kapı Muhafızının yaşadığı odaya ulaşana kadar götürdü. Bu memur gözlüklerini büyük kutusuna geri koymak için kilidini açtı ve sonra arkadaşlarımız için kapıyı nazikçe açtı. "Batı'nın Kötü Cadısı'na hangi yol çıkar?" diye sordu Dorothy. "Yol yok," diye cevapladı Kapı Muhafızı. "Kimse o yoldan gitmek istemez." "O zaman onu nasıl bulacağız?" diye sordu kız. "Bu kolay olacak," diye cevapladı adam, "çünkü o sizin Winkies ülkesinde olduğunuzu öğrendiğinde sizi bulacak ve hepinizi kölesi yapacak." "Belki de hayır," dedi Korkuluk, "çünkü onu yok etmeyi amaçlıyoruz." "Ah, bu farklı," dedi Kapı Muhafızı. "Daha önce hiç kimse onu yok etmemişti, bu yüzden doğal olarak sizi de diğerlerini köleleştirdiği gibi köle yapacağını düşündüm. Ama dikkat edin; çünkü o kötü ve vahşidir ve sizin onu yok etmenize izin vermeyebilir. Güneşin battığı Batı'ya doğru ilerleyin, onu mutlaka bulursunuz." Ona teşekkür ettiler ve veda ettiler ve Batı'ya doğru dönerek, papatyalar ve düğün çiçekleriyle dolu yumuşak çimenli tarlaların üzerinden yürüdüler. Dorothy hala sarayda giydiği güzel ipek elbiseyi giyiyordu, ancak şimdi, şaşkınlıkla, artık yeşil olmadığını, saf beyaz olduğunu gördü. Toto'nun boynundaki kurdele de yeşil rengini kaybetmişti ve Dorothy'nin elbisesi kadar beyazdı. Zümrüt Şehir kısa sürede geride kalmıştı. İlerledikçe zemin daha engebeli ve engebeli hale geldi, çünkü Batı'daki bu ülkede çiftlik veya ev yoktu ve toprak ekilmemişti. Öğleden sonra güneş yüzlerine sıcak bir şekilde vuruyordu, çünkü onlara gölge sunacak ağaç yoktu; Böylece gece olmadan önce Dorothy, Toto ve Aslan yoruldular ve çimenlere uzanıp uykuya daldılar, Oduncu ve Korkuluk nöbet tutuyordu. Şimdi Batı'nın Kötü Cadısı'nın sadece bir gözü vardı, ama o bir teleskop kadar güçlüydü ve her yeri görebiliyordu. Bu yüzden, kalesinin kapısında otururken etrafına baktı ve Dorothy'nin, etrafında arkadaşlarıyla birlikte uyuduğunu gördü. Çok uzaktaydılar, ama Kötü Cadı onları ülkesinde bulduğu için öfkelendi; bu yüzden boynunda asılı duran gümüş bir düdüğe üfledi. Hemen her yönden koşarak ona doğru gelen büyük bir kurt sürüsü vardı. Uzun bacakları, vahşi gözleri ve keskin dişleri vardı. "Şu insanlara git," dedi Cadı, "ve onları parçala." "Onları köle yapmayacak mısın?" diye sordu kurtların lideri. "Hayır," diye cevapladı, "biri teneke, biri saman; biri kız, diğeri Aslan. Hiçbiri çalışmaya uygun değil, bu yüzden onları küçük parçalara ayırabilirsin." "Pekala," dedi kurt ve hızla uzaklaştı, diğerleri de onu takip etti. Korkuluk ve Oduncu'nun tamamen uyanık olması ve kurtların geldiğini duyması şanslıydı. "Bu benim dövüşüm," dedi Oduncu, "bu yüzden arkama geç ve geldiklerinde onlarla karşılaşacağım." Çok keskin yaptığı baltasını kavradı ve kurtların lideri yaklaşırken Teneke Oduncu kolunu savurdu ve kurdun kafasını gövdesinden ayırdı, böylece kurt hemen öldü. Baltasını kaldırabildiği anda başka bir kurt geldi ve o da Teneke Oduncu'nun silahının keskin kenarının altına düştü. Kırk kurt vardı ve kırk kez bir kurt öldürüldü, böylece sonunda hepsi Oduncu'nun önünde bir yığın halinde ölü yatıyordu. Sonra baltasını bıraktı ve Korkuluk'un yanına oturdu. Korkuluk, "İyi bir dövüştü, dostum." dedi. Ertesi sabah Dorothy uyanana kadar beklediler. Küçük kız, büyük tüylü kurt yığınını gördüğünde oldukça korkmuştu, ancak Teneke Adam ona her şeyi anlattı. Onları kurtardığı için ona teşekkür etti ve kahvaltıya oturdu, ardından yolculuklarına tekrar başladılar. Aynı sabah Kötü Cadı kalesinin kapısına geldi ve uzağı görebilen tek gözüyle dışarı baktı. Tüm kurtlarının ölü yattığını ve yabancıların hala ülkesinden geçtiğini gördü. Bu onu eskisinden daha da öfkelendirdi ve gümüş düdüğünü iki kez çaldı. Hemen büyük bir vahşi karga sürüsü ona doğru uçarak geldi, gökyüzünü karartmaya yetecek kadar. Ve Kötü Cadı Kral Karga'ya, "Hemen yabancılara uç; gözlerini oy ve onları parçala." dedi. Vahşi kargalar tek bir büyük sürü halinde Dorothy ve arkadaşlarına doğru uçtular. Küçük kız onları gelirken görünce korktu. Ama Korkuluk, "Bu benim savaşım, yanıma yat ve sana zarar gelmeyecek." dedi. Böylece Korkuluk hariç hepsi yere yattı ve o ayağa kalkıp kollarını uzattı. Ve kargalar onu görünce, bu kuşların her zaman korkuluklardan korktuğu gibi korktular ve daha fazla yaklaşmaya cesaret edemediler. Ama Kral Karga, "Bu sadece doldurulmuş bir adam. Gözlerini oyacağım." dedi. Kral Karga, Korkuluğa doğru uçtu, Korkuluk onu başından yakaladı ve boynunu büktü ta ki ölene kadar. Sonra başka bir karga ona doğru uçtu ve Korkuluk da boynunu büktü. Kırk karga vardı ve Korkuluk kırk kez boynunu büktü, ta ki sonunda hepsi yanında ölü yatana kadar. Sonra yoldaşlarına ayağa kalkmaları için seslendi ve tekrar yolculuklarına devam ettiler. Kötü Cadı tekrar dışarı baktığında ve tüm kargalarının bir yığın halinde yattığını gördüğünde, korkunç bir öfkeye kapıldı ve gümüş düdüğünü üç kez üfledi. Hemen havada büyük bir vızıltı duyuldu ve bir sürü siyah arı ona doğru uçarak geldi. "Yabancılara git ve onları ölümüne sok!" diye emretti Cadı ve arılar dönüp hızla uçarak Dorothy ve arkadaşlarının yürüdüğü yere geldiler. Ancak Oduncu onları geldiğini görmüştü ve Korkuluk ne yapacağına karar vermişti. "Samanımı çıkar ve küçük kıza, köpeğe ve Aslan'a serp," dedi Oduncu'ya, "ve arılar onları sokamaz." Oduncu bunu yaptı ve Dorothy Aslan'ın hemen yanında yatarken ve Toto'yu kollarında tutarken, saman onları tamamen örttü. Arılar geldiler ve sokacak başka kimseyi bulamadılar, bu yüzden ona doğru uçtular ve tüm iğnelerini tenekeye çarptılar, ama Oduncuya hiç zarar vermediler. Ve arılar iğneleri kırıldığında yaşayamadıkları için bu, kara arıların sonu oldu ve Oduncunun etrafına ince kömür yığınları gibi dağıldılar. Sonra Dorothy ve Aslan ayağa kalktılar ve kız, Teneke Oduncunun samanı Korkuluğa geri koymasına yardım etti, ta ki her zamanki kadar iyi olana kadar. Böylece yolculuklarına bir kez daha başladılar. Kötü Cadı, kara arılarını ince kömür gibi küçük yığınlar halinde görünce o kadar öfkelendi ki ayağını yere vurdu, saçlarını yoldu ve dişlerini gıcırdattı. Sonra kölelerinden bir düzinesini çağırdı, bunlar Winkie'lerdi ve onlara keskin mızraklar verdi, onlara yabancılara gitmelerini ve onları yok etmelerini söyledi. Winkie'ler cesur insanlar değildi, ancak kendilerine söyleneni yapmak zorundaydılar. Böylece Dorothy'ye yaklaşana kadar yürüdüler. Sonra Aslan büyük bir kükreme çıkardı ve onlara doğru atıldı ve zavallı Winkie'ler o kadar korktular ki olabildiğince hızlı geri koştular.